Verwacht

  • Gezicht van...
  • Rafelroutes
  • Denksels
  • Tekentaal
  • Snippers
  • De volgende editie van Liemers Gezicht verschijnt naar verwachting eind november/begin december
  • Voor eerdere publicaties klik op de rubrieknaam en scroll naar beneden. 

 

   

 

 

MKF DSF7466

Stella Mwoka

Precies 10 jaar zijn ze in Nederland: Stella Mwoka, haar moeder Florence, zusje Harriet en broertjes Dominic, Bob en Jostin. Zuid-Soedan was de plek waar ze wilde opgroeien, kinderen krijgen en de rest van haar leven wonen. Tot een gruwelijke burgeroorlog roet in het eten gooide. Via Oeganda waar ook de hel losbrak, vluchtte ze met haar familie naar Kenia. Naar Kakuma, een vluchtelingenkamp met meer dan honderdduizend inwoners. Elf jaar woonde ze daar met duizenden andere ontheemden. Kakuma is een mengelmoes van nationaliteiten, religies en achtergronden met daardoor grote veiligheidsproblemen. Het is in dat kamp waar Stella’s zusje en broertjes zijn geboren; zij hebben hun thuisland nooit gekend.

Weg van het gevaar
Jaarlijks selecteert het UNHCR (Hoog Commissariaat der Verenigde Naties voor Vluchtelingen) een aantal kwetsbare mensen; zij mogen Kakuma verlaten en komen elders voor herhuisvesting in aanmerking. Zo ook Stella en haar familie. Met nog zo’n 10 tot 12 andere Soedanezen vertrokken ze naar Nederland, naar Amersfoort voor een tijdelijk verblijf. Stella: “Nederland? Ik wist amper waar het lag.” Na vijf maanden werden de verhuisdozen opnieuw gepakt. Nu voor Zevenaar, waar ze inmiddels tien jaar wonen.

Alle beetjes helpen
Stella: “Mijn familie is blij om hier te wonen. We hebben het goed en willen niet meer terug naar Soedan. Dat wil niet zeggen dat het leven altijd makkelijk was en is. Mijn moeder moet nog steeds alle eindjes aan elkaar knopen om het elke maand opnieuw te redden. Mijn zusje en broers hebben een krantenwijkje voor wat extra geld en allemaal studeren we hard voor straks hopelijk een goede baan. Zelf hoop ik over een paar jaar Law, de Engelstalige variant van HBO-rechten, te hebben afgerond. In de afgelopen tien jaar is me duidelijk geworden dat alleen een goede taalvaardigheid en opleiding niet voldoende zijn om echt onderdeel van de samenleving te worden. Daar is ook werk voor nodig. Taal, opleiding en werk zijn de sleutelwoorden voor een geslaagde integratie.”

Integreren
“Caleidoz heeft bij onze inburgering een belangrijke rol gespeeld en nog altijd is Sylvia Kuster, ze werkt nu bij een antidiscriminatiebureau, onze grote steun en toeverlaat. Inmiddels draaien we redelijk mee in deze maatschappij. Zo nodigen we mensen uit, hebben gasten aan tafel en vieren ook samen met de buren verjaardagen.” Hoe kwam dat contact met de buurt tot stand? “In het begin verliep het redelijk stroef. Niet iedereen was even blij met onze komst. Dat maakte ons wel verdrietig. Op allerlei manieren hebben we steeds onze goede bedoelingen getoond en zó langzaam fijne relaties opgebouwd. Er is een cultuurverschil, daar kun je niet omheen. Voor ons gevoel zijn Nederlanders wat gereserveerd, een beetje op afstand. Soedanezen zijn spontaner, iedereen is altijd welkom en kan aanschuiven. Het begrip samen is onlosmakelijk met onze cultuur verweven. De Soedanese gemeenschap kenmerkt zich ook door een vanzelfsprekend respect voor ouderen, dat mis ik hier weleens.”
Zie je nog andere verschillen? “Nederlanders zijn zelfstandig en dat vind ik heel prettig. En wat gelijkwaardigheid betreft, in Soedan zijn mannen de baas en moeten vrouwen het werk doen. Dat ligt hier toch wat genuanceerder, hoewel een volledige gelijkwaardigheid ook hier nog niet gerealiseerd is.”

Smeerolie
Integratie is geven en nemen, het heeft een soort wederkerigheid in zich. Hoe kijk jij daar tegenaan? Stella: “Voor mij weegt de mogelijkheid om te mogen geven heel zwaar. Alleen maar dankjewel zeggen, is niet prettig. Ik raad iedere vluchteling aan te zorgen voor een netwerk met mensen die je adviseren en ondersteunen. Ik wil wel deel van zo’n netwerk uitmaken. Wij zijn ervaringsdeskundig en kunnen een rol spelen bij de integratie van nieuwkomers. Koppel mij aan een Nederlandse vrijwilliger van bijvoorbeeld Vluchtelingenwerk en samen zorgen wij dat de nieuwe groep asielzoekers de Nederlandse cultuur kan adopteren. Zoals ik al eerder noemde zijn taalbeheersing en scholing niet voldoende, werk is broodnodig en geeft ervaring in deze maatschappij. Ik besef heel goed dat voor sommige banen mijn Nederlands nog onvoldoende is, maar werken met mijn handen, in de zorg, kinderoppas, schoonmaakwerk, is wel mogelijk. Een van mijn sterke kanten is het makkelijk leggen van contact, een belangrijke eigenschap waar de maatschappij gebruik van kan maken.”

Wil je ooit nog terug?
Nee, mijn toekomst ligt hier. Wel wil ik van hieruit mijn geboorteland verder helpen. Samen met Nederlandse vrienden heb ik stichting Junub Trust Sudan opgericht. Overal zijn onderwijs en goede medische zorg sleutelwoorden. Tussen nu en 2021 willen we in Soedan een schooltje en een ziekenhuis bouwen en daarmee de vele wezen en alleenstaande zwangere vrouwen verder helpen.” Hoe pakken jullie dat aan? De eerste stap is gezet met het initiatief van Het Kofschip in Zevenaar om Afrika tot thema van de maand mei uit te roepen. Met verhalen, Afrikaans eten, traditionele haarvlechtkunst en Soedanese dansen proberen we geld in te zamelen. Dat zullen de eerste euro’s voor Soedan zijn.”
door José Vleeming

Informatie: Junub Trust Sudan

Deel