Verwacht

  • Gezicht van...
  • Rafelroutes
  • Snippers
  • Door Covid19 houdt de redactie van Liemers Gezicht zich ook gedeisd. 
  • Het is op dit moment daarom niet bekend wanneer een nieuwe editie zal verschijnen.
  • Voor eerdere publicaties klik op de rubrieknaam en scroll naar beneden. 

 

   

 

 

LiemersGezicht Billy en Louise

Billy en Louise Buganyira

Eerst was hij iemand: een veelbelovend rechtenstudent uit een warm en hecht gezin in goeden doen in Burundi. In één klap werd hij niemand: een voor de bloederige burgeroorlog op de vlucht geslagen jongeman. Elk toekomstperspectief weg. Met een paar honderdduizend andere ontheemden jarenlang zijn dagen slijten in een vluchtelingenkamp in Tanzania waar "de oorlog gewoon leek door te gaan."

Er was één lichtpuntje, Billy Buganyira leerde er zijn Louise kennen. Gevlucht voor de genocide op de Tutsi's en Hutu's in Rwanda. Louise werd zijn vrouw en is de moeder van zijn vier kinderen. Na veertien jaar vluchtelingenkamp werden Billy en zijn gezin (drie van de vier kinderen zijn in het kamp geboren) door de Nederlandse overheid uitgenodigd voor herhuisvesting in Nederland. Tien jaar alweer wonen ze in de Liemers. En langzaam werden zij van niemand weer iemand. "Het is hier prachtig zegt Billy, een mooie omgeving met veel water, ruimte en vrijheid. Wij zijn goed geïntegreerd en voelen ons hier 'thuus'".

Laat verdriet geen blokkade zijn
Veel meer vertelt hij niet over zijn verleden. "We zijn gegaan voor een nieuw leven, kijken naar de toekomst en willen niet blijven hangen in vroeger. Letterlijk alles is verloren en dat verdriet is immens, maar het leven gaat door. De tijd die we op aarde mogen zijn is kort. Die zo goed mogelijk benutten is onze levensinstelling. Je kunt niets bereiken als verdriet je in de weg staat."

Toon jezelf
Wat is het geheim van een goede integratie? Billy: "Laten zien wie je bent. Meedoen en jezelf volledig willen geven. Geven is wel het kernwoord. Mensen uitnodigen, samen eten en je inzetten voor de samenleving." Billy coachte een paar jaar jeugdige voetballertjes, werkte twee jaar als betaalde kracht en drie jaar als vrijwilliger bij VluchtelingenWerk Oost-Nederland. "Een heel belangrijke organisatie die bergen werk verzet. De herkenning die ik er tegenkwam, was belangrijk voor mij. Mensen met dezelfde ervaringen als ik, dat medeleven deed me zó goed. Vluchten is geen keuze, vreemdelingen die alles, werkelijk alles achterlaten, gaan niet op vakantie."

Nooit opgeven
Doorzetters zijn het en volhouders met een heel lange adem. En positief ingesteld. De goedlachse Billy is geen advocaat of rechter geworden, wel HBO verpleegkundige. Twaalf jaar werkte hij in een ziekenhuis in Tanzania. Op dit moment is hij HBO verpleegkundige in opleiding (studie en werken). Dat kost veel tijd en energie, andere activiteiten staan tijdelijk wat op een laag pitje. "Ik was en ben nog lid van het kerkkoor. Voor zingen is nu even geen tijd, maar dat gaat wel weer gebeuren, want ik zing heel graag." Bariton, tenor misschien? Breed lachend: "Ik zing alles van hoog tot laag, heb een groot stembereik". Net als Billy heeft Louise haar draai hier gevonden. Met een baan in de gezondheidszorg en de zorg voor de kinderen, die het heel goed doen, zijn ook haar dagen gevuld.

Blijven lachen
Billy vroeg bedenktijd voor hij besloot met naam en foto aan dit interview mee te werken. "Er gebeuren soms heel onprettige dingen met vluchtelingen. Het laatste wat ik wil is dat nog eens stimuleren. Aan de andere kant, we hebben niets te verbergen. Werken hard, studeren en proberen een goede bijdrage aan de samenleving te leveren. We zijn net als de meeste Afrikaanse mensen over het algemeen goed gemutst en gezellig. Én, we blijven lachen. Ook als het niet zo meezit. Die onderlinge saamhorigheid missen we weleens. In de Afrikaanse cultuur is samen eten, samen dingen ondernemen, kortom met elkaar tijd doorbrengen vanzelfsprekend. Het begrip samen is heel waardevol en het fundament onder onze cultuur. Geven en nemen zijn de basiselementen van integratie. Gastvrijheid staat hoog in ons vaandel. Als ik bij jou ben, ben ik thuis. Ben je bij mij, mag je alles. Wat van mij is, is van jou en omgekeerd. Misschien kunnen wij met onze vrolijke natuur en behoefte aan verbondenheid iets bijdragen aan de Nederlandse mentaliteit die weleens een tikje chagrijnig is. Vat het niet op als kritiek, hooguit als een puntje dat nog wel wat aandacht behoeft. We waarderen Nederland heel erg om de vrijheid en de veiligheid. Iedereen kan zijn mening geven, hoe die ook luidt. Ieder mens mag hier in beginsel leven en zijn zoals die wil en is. Dat is fijn en een heel groot goed dat we zorgvuldig moeten koesteren. Soms bekruipt me het gevoel dat de waarde van vrije meningsuiting, van mogen zijn wie je bent niet voldoende gewaardeerd wordt. Dat helderder maken is wellicht een rol voor nieuwe Nederlanders."

Vluchten was geen keuze
De discussie over de asielaanvragers die in Nederland een poging doen om asiel te krijgen is heftig en dreigt de samenleving bij tijd en wijle te splijten. Hoe kijkt u daar tegenaan? Billy: "Ook wij hadden in Afrika een mooi en goed leven, kozen niet voor die wrede burgeroorlog waarin we alles kwijtraakten en moesten vluchten. Het is nog niet zo lang geleden dat Nederland middenin de Tweede Wereldoorlog zat met alle verdriet en narigheid van dien. Destijds hadden mensen evenmin een keuze, het overkwam hen. Zoals het nu opnieuw mensen overkomt. Geef mensen de kans zich te laten zien, leer ze kennen en probeer samen in goede harmonie een mooi leven op te bouwen. Als wij daar op onze manier, met onze instelling aan kunnen bijdragen, heel graag!"
door José Vleeming

Deel