Verwacht

  • Gezicht van...
  • Rafelroutes
  • Snippers
  • Door Covid19 houdt de redactie van Liemers Gezicht zich ook gedeisd. 
  • Het is op dit moment daarom niet bekend wanneer een nieuwe editie zal verschijnen.
  • Voor eerdere publicaties klik op de rubrieknaam en scroll naar beneden. 

 

   

 

 

IMG 0316 1100 x 380 px

Urnengedenkpark Doetinchem

Er zijn van die initiatieven die het wenselijk maken de grens van de Liemers even los te laten. Een zo’n initiatief is Urnengedenkpark Doetinchem in De Slangenburg, hemelsbreed zo’n kleine 3 km van de Liemers grens De Oude IJssel verwijderd. Een verhaal over monniken, eeuwigdurende grafrust en bezinning.

Het is de sfeer die Urnengedenkpark Doetinchem zo bijzonder maakt. Stoere eiken, majestueuze beuken en zacht wuivende varens ademen harmonie en serene rust. Een vredige kalmte die wordt versterkt door de St. Willibrordsabdij, een Benedictijnse kloostergemeenschap in De Slangenburg, waar 13 monniken leven en werken. “Monniken maken dingen mooier, in dienst van de Schepper” zegt abt Henry Vesseur. “In onze overtuiging komt alles uit Gods hand en dat betekent dat we overal zorgvuldig mee moeten omgaan. Zo behandelen we gebruiksvoorwerpen met respect, als vaatwerk voor de eredienst, en streven we ernaar om dit landgoed (In 2012 heeft gemeente Doetinchem de abdij als gemeentelijk monument erkend) zo duurzaam mogelijk te beheren. We beschikken over een ecosysteem met onder meer zonnepanelen voor het opwekken van stroom en een computergestuurde houtkachel die gestookt wordt met hout uit eigen bos. Die zorgvuldigheid geldt ook voor de manier waarop we met onze overledenen omgaan. Wij bidden voor hen, ze blijven erbij horen. Voor ons is het als broederschap over de grenzen van de dood heen. De abdij is een monument, een levende gedachtenisplek en niet aan tijd en grens gebonden. Op het kasteel, in de abdij en op de begraafplaatsen zijn rust en bezinning belangrijke begrippen, het is ons zijn.”

Kringloop

De Benedictijner monniken leven naar de ‘Regel van monniken’ een richtlijn die de heilige Benedictus (480-547 na Christus) heeft geschreven en waarin het geestelijke, sociale en maatschappelijke leven van monniken is uitgewerkt. Kenmerken als ingetogenheid en eenvoud in het kloosterleven staan hoog aangeschreven. Een ander belangrijk item uit de ‘Regel’ is een gastvrije houding naar iedereen, ongeacht iemands levensbeschouwing. Vanuit die overtuiging is de samenwerking met Urnengedenkparken Nederland ontstaan. Maar liefst 4 jaar duurde het overleg, een tijd waarin zorgvuldig werd nagedacht over de consequenties voor de abdij. “De filosofie van Urnengedenkpark Doetinchem, eeuwige grafrust, duurzame en natuurvriendelijke benadering van het bos en de urnplek, respectvolle houding naar leven en dood, geen as verstrooiing, geen grafmonumentjes, past bij ons en stelt ons, hoe triviaal ook, in de gelegenheid om het bos kostendekkend te houden. Vanaf eind april 2014 hebben we er als klooster-gemeenschap voor gekozen om nabestaanden de gelegenheid te geven om op het landgoed van de abdij een urn** te begraven; een bijzondere vorm van gastvrijheid die aansluit bij de traditie van onze kloostergemeenschap” aldus de abt, “waarin leven en dood onlosmakelijk verbonden zijn. Het leven verdwijnt niet in het niets, de mens wordt opgenomen in een natuurlijk en spiritueel geheel en keert door de ingegraven urn terug in de kringloop van de natuur.”

Bezinnen

Natuurbegraven worden in de sfeervolle bossen rond de abdij betekent onderdeel worden van nieuwe gedragingen en normen in oeroude tradities. Al eeuwenlang hechten mensen er aan om hun doden in de buurt van een abdij te begraven; de zorg van de dierbare is bij de monniken in goede handen. Zij ‘bewaken’ de bestemming van de overledene en zorgen zo voor de verbintenis over de grenzen van de dood heen. In de kern is daar nu, anno 2016, nog niets aan veranderd. Ook in deze tijd zijn mensen op zoek naar een blijvende plek met eeuwigdurende grafrust voor hun dierbare. Naar een plaats waar ze de gelegenheid krijgen om in stilte te herdenken en zich te bezinnen, waar ze even de rust van de abdij op zich kunnen laten inwerken en zo de wereld voor een moment mogen buitensluiten. Onder de rook van de abdij zal de urn altijd begraven blijven en zijn zorgen over ruiming of het verlengen van grafrechten overbodig. De aanwezigheid van de Sint Willibrordsabdij geeft nabestaanden de zekerheid dat onze dierbaren er altijd bij zullen horen.

door José Vleeming

Noot: **het in urnen gespecialiseerde keramistenechtpaar Wil en Ben van Braak uit Westendorp maakt speciaal voor Urnengedenkparken bijzondere urnen vol symboliek, analoog aan de bij opgravingen gevonden urnen die stammen uit de periode 2500-2000 jaar vóór                      
Christus.

Informatie:

Urnengedenkparken

St. Willibrordsabdij

Potterie Wilben

Deel