Verwacht

  • Gezicht van...
  • Rafelroutes
  • Denksels
  • Tekentaal
  • Snippers
  • De volgende editie van Liemers Gezicht verschijnt naar verwachting eind november/begin december
  • Voor eerdere publicaties klik op de rubrieknaam en scroll naar beneden. 

 

   

 

 

 JV 2012 herfst 02

Lagere versnelling

Indikken noem ik het altijd. Even pas op de plaats en terugschakelen van de vijf naar de één. Soms moet je die ruimte pakken. Om je volledig te kunnen richten op iets dat heel belangrijk is. Ook bij mij zijn op dit moment louter de meest noodzakelijke ballen in de lucht, de rest gaat even terug in het mandje. Het gaat niet zo goed met mijn oude moeder.

Ze lijkt aan de laatste etappe van haar levensweg te zijn begonnen. Een dikke 91 jaar is ze en gelukkig nog steeds helder van geest. Was ze altijd dapper, sterk en vooral zelfstandig, steeds verder neemt haar afhankelijkheid van zorg door anderen toe. Het lichaam lijkt op, “hier draai je een schroef in” zei haar huisarts en “op hetzelfde moment breekt daar een bout af.” Haar situatie is ze zich bewust. En het is goed. Tevreden en dankbaar blikt ze achterom naar een fijne jeugd met warme liefhebbende ouders, een goed leven met mijn vader en een echte moeder-dochterrelatie met mij, haar enig kind. Van een moeizame verstandhouding was en is bij ons geen sprake, vriendinnen zijn we niet en zo slank als mijn dochter gaat bij ons niet op; ze is mijn moeder en daarvan is er maar één. Respect en vertrouwen vormen nog altijd de bouwstenen van onze relatie. Het is geen issue dat we samen deze laatste etappe in haar leven afleggen.

Het is alles tegelijk: mooi, verdrietig, intens, vermoeiend en bijzonder. Vooral heel bijzonder. Hand in hand nemen we haar adressenlijst door en besluiten wie er straks een kaart zullen ontvangen. Welke gasten aan het herinneringsdiner genodigd zijn; een afscheid zonder lekker eten en drinken past niet bij mijn moeder. Haar leven lang hebben een gedekte tafel en een kwalitatief goede maaltijd een rol gespeeld. De spreuk ‘de tafel maakt meer vrienden dan het hart’ heeft ze niet voor niets gekalligrafeerd.

Het voelt goed om haar blije instemmend knikje te zien als we nog even over haar laatste logeeradres praten; bij ons thuis wordt ze opgebaard. Ze was er graag en vaak. Kon met veel plezier het gedrag van de dieren bekijken, genoot van de kleurige en fleurige tuin en dronk met smaak haar glaasje port. Het is ook bij ons thuis waar de rouwplechtigheid zal plaatsvinden. Met nauwelijks familie en een sterk uitgedunde kennissenkring bewijzen we haar in de intimiteit van wat de laatste jaren zo’n beetje haar thuis was geworden de laatste eer.

Om in die finale fase mijn moeder zo goed mogelijk te begeleiden is ruimte nodig. Daarom zal Liemers Gezicht wellicht de komende edities wat aan de magere kant zijn. Gebrek aan mooie thema’s, nieuwe plannetjes of boeiende mensen is er allerminst. De ideeënplank voor 2017 lijkt al weer aardig gevuld. Over een poosje kan het gas er weer op.

door José Vleeming

Deel