Verwacht

  • Gezicht van...
  • Rafelroutes
  • Denksels
  • Tekentaal
  • Snippers
  • De volgende editie van Liemers Gezicht verschijnt naar verwachting eind november/begin december
  • Voor eerdere publicaties klik op de rubrieknaam en scroll naar beneden. 

 

   

 

 

A48S9548

Proosten op het leven

Drie mini slokjes wijn drinkt ze, mijn moeder. Elke dag, zo rond vieren. Merlot, een van haar favorieten. Eenpersoonsflesjes. Normaal goed voor twee royale glazen, wij doen er drie dagen mee. In een portglas. Een bodempje in een wijnglas oogt zo deprimerend, vandaar. Natuurlijk komt er een hapje bij. Het mag nauwelijks kaas heten, een flinterdun haast doorzichtig plakje. In drieën snoept ze het weg. “Heerlijk kind, maar het vult wel.” En dan proosten we, op het goede leven.

Zweefmolen
Ik mag in de sta-op stoel. Beetje prutsen met het voetenbankje, wat rommelen met de rugleuning, zit toch wel lekker. We hadden hem veel eerder voor haar moeten kopen. Realiseren we ons nu. Het is net als met een elektrische fiets. Niet wachten tot je niet meer kunt fietsen, dan ben je te laat.
Sinds kort is de sta-op-stoel voor haar een ‘no-go-area’. Al langer delen ‘Go’ en zij niets meer; nu werd zelfs de sta-op-stoel een brug te ver. Ze was wat te vaak met de stoelbediening in de weer en kwam als vanzelf steeds in de sta-op-stand. Te riskant, want ook staan is voorbij en hoort inmiddels helaas bij ooit. Haar transfer van stoel naar bed gaat tegenwoordig zo’n beetje door de lucht, met de tillift. Ze vindt het eng dat hangen boven de grond. Met de zweefmolen op de kermis had ze vroeger ook niks.

De nieuwe zetel doet haar goed. Het was snel geregeld, geen gedoe met schuivende verantwoordelijkheden, dankzij een ergotherapeut die de loketten kent. Groot, robuust en zwart is ie in plaats van warm rood zoals haar sta-op-stoel. Een ergonomisch verantwoorde rolstoel. Kantelbaar tot en met, stevige beensteunen en niet onbelangrijk voorzien van een anti decubitus zitting. Zo verschuiven mooi, passend en zelfgekozen vanzelf naar veilig en comfortabel. Comfort beleid staat op haar etiket. Alles mag, niets moet.

Laatste etappe
Ze vindt het fijn als ik er ben. Gewoon niks, er zijn. Als ze zin heeft thee, twee slokjes zijn voldoende. Soms praten we een beetje. Vaker nog wil ze naar bed en zit ik met een boek rustig aan haar zijde. Door de bank genomen is haar geest nog goed al is de scherpte verdwenen en zijn we in haar beleving steevast twee dagen verder in de week. Ik verbaas me over het dubbele in zo’n proces. Snel en langzaam wedijveren om de eerste plek. De kloof tussen graag willen en niet meer kunnen groeit in rap tempo en lijkt het soms te winnen van de behoedzame maar gestage achteruitgang in haar fysiek. De krant verhuist in bezorgstand naar de oud papier doos, de tijdschriften liggen ongelezen op tafel en de tv is al dagenlang levenloos. In haar eigen tempo verkleint ze haar wereld en keert steeds meer naar binnen. Samen zijn we aan deze laatste wandeling begonnen; hoe lang deze etappe is, weten we niet.

door José Vleeming

Deel