Verwacht

  • Gezicht van...
  • Rafelroutes
  • Denksels
  • Tekentaal
  • Snippers
  • De volgende editie van Liemers Gezicht verschijnt naar verwachting eind november/begin december
  • Voor eerdere publicaties klik op de rubrieknaam en scroll naar beneden. 

 

   

 

 

A48S2469

Mijn moeder

Het zat eraan te komen, al wekenlang, het overlijden van mijn moeder. In de vroege avond van vrijdag 14 oktober gleed ze weg. Haast onhoorbaar en onmerkbaar verliet ze dit leven, op 91-jarige leeftijd.

Ze lag er mooi bij, in haar favoriete beetje sjiekige blouse. Rood, haar lievelingskleur. Een klein stukje kant verraadde een luxe hemdje. In september kwamen ze vaak al tevoorschijn, de onderblouses van scheerwol of zijde, met mouwtje, ze had het graag wat comfortabel, in haar appartement was 24 graden vrij gewoon.

Het voelde vanzelfsprekend om haar thuis te hebben. Opgebaard in mijn werkkamer op de plek waar ze zo vaak in de grote stoel zat te lezen, van het uitzicht genoot of zomaar wat wegdroomde. Het was haar eerste en tevens laatste logeerpartij bij ons. Nooit eerder bleef ze slapen; haar fysieke gesteldheid wees haar altijd weer richting huis. Nog een paar dagen kon ze bij ons zijn. Letterlijk dichtbij. Hooguit anderhalve meter van de plek verwijderd waar ik teksten voor haar uitvaart schreef, wat telefoneerde of we haar uitvaartplechtigheid vorm gaven. Alsof het zo hoorde lag ze daar, vertrouwd en huiselijk.

Veel heb ik al over onze moeder-dochterrelatie geschreven. Wie was ze behalve die liefdevolle en altijd betrokken moeder nog meer? Sterk, zelfstandig en onafhankelijk. En niet te vergeten eigenzinnig. Al voor hun trouwen ging ze met mijn vader op vakantie naar Zwitserland. Het was in dezelfde tijd dat vrouwen na hun huwelijk stopten met werken. Niet mijn moeder. Het laatste loonstrookje van haar baan op kantoor kreeg ze toen ik vijf jaar later werd geboren. Haar hele leven zal ze de regisseur van haar eigen leven blijven. De vrouwelijke lijn waar zij uit voortkomt, bestaat uit sterke dames. Dreef haar moeder in de zomermaanden een klein pension, opa ging liever stipt op tijd aan tafel dan dat hij moest wachten tot de gasten waren bediend. Toch werd elke zomer de voorkamer als petit restaurant ingericht. In de laatste weken van haar leven was regisseren niet meer aan de orde. Een toenemende afhankelijkheid dwong haar de teugels wat te laten vieren.

Haar blikveld was ruim. Ze las de krant, volgde de politiek en hield zich goed op de hoogte van het reilen en zeilen in de wereld. De zwarte pietendiscussie, de onophoudelijke stroom vluchtelingen, maar ook de winnaar van de Libris boekenprijs, ze kon erover meepraten. Of ze een vooruitziende blik had op een verenigd Europa? Je zou het haast denken. Al zeker 50 jaar terug volgde ze lessen in Esperanto, een politiek neutrale internationale taal, die ooit eind 19e eeuw ontwikkeld was om mensen uit verschillende culturen makkelijker met elkaar te laten communiceren. Het is nooit echt van de grond gekomen, helaas.

Vorige week woensdag hebben we haar begraven. De uitvaartplechtigheid was bij ons thuis. In de garage. Schoongemaakt en voorzien van behaaglijke vloerbedekking en comfortabele stoelen. Te midden van familie, vrienden en kennissen was ze nog eenmaal het middelpunt. Daarna hebben we haar bijgezet in het graf van mijn vader.

Bij het opruimen van haar spullen stuit ik op een klein blauw boekje uit 1955. Keurig onder elkaar staan allerlei aankopen voor een baby genoteerd. Op de eerste regel ‘babykruikjes’. Kun je je als kind een warmer welkom wensen?
door José Vleeming 

Deel