Verwacht

  • Gezicht van...
  • Rafelroutes
  • Denksels
  • Tekentaal
  • Snippers
  • De volgende editie van Liemers Gezicht verschijnt naar verwachting in januari 2021
  • Voor eerdere publicaties klik op de rubrieknaam en scroll naar beneden. 

 

   

 

 

Tekentaal

Blote billetjes in het gras

Thuis had ik al bedacht dat het deze week stamppot zou gaan worden voor mijn oom en tante, kleine braadworstjes erbij, de jus niet te vergeten. Naar de Albert Heijn. Ik kwam in de gang waar de potgroenten stonden, vele schappen waren leeg, ik was bang dat het uitverkocht zou zijn. Een meisje dat de vakken vulde, zat verborgen achter een zwarte stoflap, op haar hurken, geklemd tussen de schappen en een voorraadkar. Ik las de kaartjes bij de lege schappen, keek in de dozen op de kar en gaf het op.
‘Hebben jullie die potten niet meer? Met snijbonen en witte bonen?’ vroeg ik.
‘Hoe heet het?’ antwoordde ze.
In mijn hoofd ging het snel. Mijn oom en tante noemen het ‘Blote billetjes in het gras’. Hoe heet deze stamppot voor een jong meisje? Bovendien overviel me een gevoel van schaamte.
‘Groen boven, wit beneden’ stamelde ik.
Ze liep al weg om hulp te halen. Toen zag ik ze staan, enkele exemplaren nog, in een klein vakje op het onderste schap. 
‘Ik heb ze al’ riep ik haar na.
Demonstratief hield ik even een pot vlak voor haar gezicht en zette ik er twee op het plateau in de winkelwagen, daar waar kleine kinderen de beentjes door kunnen steken. Ik liep snel door de gangen, langs een leidinggevende, toen ik ineens een plof hoorde. 
‘Hoe kan dat nou?’ zei ik.
Hij was al aan het bellen. Overbodig stelde ik dat ik best wilde helpen opvegen. Hij knikte slechts. Toen ik op de plaats delict terugkeerde, met alle boodschappen keurig in het wagentje, zag ik een vakkenvuller met een stuk karton de blote billetjes van de vloer schrapen.

Door naar mijn oom en tante. De deur ging deze keer verrassend snel open. Het was mijn oom, zodat mijn tante niet eerst met haar rolstoel door het hele huis hoefde te manoeuvreren. Hij stak meteen van wal:
‘Ik heb andijvie gesneden, kun jij dat maken?’
Mijn oom liep naar de keuken en haalde een afwasbak uit de koelkast.
‘Zeker, ik weet alleen niet hoe jullie het gewend zijn,’ reageerde ik.
Hij schoof de bak weer in de koelkast en zei nors:
‘Laat maar zitten.’
Alsof er niets aan de hand was begon ik over spekjes, die ik niet bij me had en dat ik de groente altijd rauw door de aardappels stampte. De koelkast ging weer open. 
‘Het zal vast smaken met die braadworstjes erbij.’
De koelkast ging weer dicht. 

De rust zelve zette ik even later een pan andijvie, de worstjes en de jus op tafel. Mijn oom hield deze avond een vermoeide blik, verrassend genoeg voerde mijn tante het hoogste woord. 
Deze verhouding had ik niet eerder meegemaakt, de rollen waren altijd omgekeerd. Ik werd bevestigd in mijn overtuiging dat je samen altijd honderd procent bent. 


Die avond hielp ik mijn oom met zijn eerste steunkous. Mijn tante kwebbelde vrolijk door. De televisie werd op het voetbal gezet: Nederland – Spanje.
‘Ik kan er niet aan wennen dat voetbal zonder publiek’ zei ik.
Mijn tante hief de afstandsbediening hoog in de lucht en riep:
 ‘Zal ik hem op een ander kanaal zetten, waar ze het publiek wel gefilmd hebben? Een Spaanse zender ofzo?’
Ik lachte mijn billen bloot.
Tekst: René Turk
Cartoon: Erwin Hogeboom

Blotebilletjes klein

 

 

Risico

Zonder mondkapje loop ik de supermarkt binnen. 

Mensen met kapjes gaan met grote bogen om mij heen. 

Ontspannen bestudeer ik het kruidenrek. Kan het niet vinden. 
De jonge vakkenvuller, met enorme zwarte stoflap, springt achteruit wanneer ik hem aanspreek.

'Welke gehaktkruiden zijn glutenvrij?‘ probeer ik.
Hij scrolt wat op zijn telefoon. Het duurt lang. 

Dan vul ik aan: 'Een vriendin komt eten, ik kan geen enkel risico nemen, begrijp je?'
door René Turk / tekst
door Erwin Hogeboom / cartoon

Risico Klein

 

Varken

Het Frühschoppen werd afgesloten bij de Chinees.

'Tafel voor twaalf,' lalden de carnavalisten.

Voor de soep geserveerd werd, hadden de lolbroeken alle tafelpoten al losgedraaid en op de grond gelegd. Het tafelblad werd met de knieën omhoog gehouden toen de rijsttafel werd neergezet.

Na het ijs werden de flappen op tafel gelegd en lieten ze het tafelblad tergend langzaam op de vloer zakken. Bij de uitgang stond de kok. Hij speelde met zijn enorme koksmes. Het was eerder een bijl.

Zacht zei hij dat het jaar van het varken net was begonnen, het beloofde een bloedstollend jaar te worden.
Tekst: René Turk, cartoon: Erwin Hoogeboom

Varken klein 

Bent u al geplastificeerd?

Mijn pas deed het niet en ik had geen contant geld. Ik stond er gekleurd op. Nee, ik kon het geld niet overmaken. En nee, ik mocht de boodschappen niet meenemen. Dat ik vaste klant ben, was niet belangrijk. Ik hoefde de boodschappen niet zelf terug te zetten. De caissière keek me de supermarkt uit, alsof ze met uitschot niets te maken wilde hebben. Dat ik haar, een tijdje terug nog geholpen had met haar fiets, leek ze te zijn vergeten. 

Ik belde het landelijke nummer van de bank. Ik moest gewoon even internetbankieren, dan zou de blokkade vanzelf verdwijnen, dat gebeurde soms. Ze had gelijk, ondervond ik later opgelucht in de snackbar, mijn enige toevluchtsoord, na de inmiddels gesloten supermarkt.

Dit weekend moest ik wederom op diverse plekken worden gered, omdat mijn pas het nergens deed. 's Avonds kroop ik vol goede hoop achter de computer, maar uiteindelijk belde ik weer het landelijke nummer. Deze keer was het serieus. Ik moest naar Arnhem om daar een nieuwe pas aan te vragen. 

Het kwam op zich goed uit, ik moest daar de volgende dag toch zijn. Voor de zekerheid checkte ik vlak voor vertrek het saldo op mijn ov-chipkaart. Er bleek nog maar vijf euro op te staan. Waar was toch al dat geld gebleven? Ik besloot gewoon maar in de trein te springen. Mijn verhaal was immers waterdicht. Al zat ik toch niet zo fijn in die trein. Controle bleef achterwege maar ik moest nog wel door die poortjes. Ik liep recht in de armen van de spoorwegpolitie en bracht vol overtuiging mijn verhaal. 

'Je had toch geld kunnen lenen? Je kent toch wel iemand die geld heeft?'

Ik hoorde het in Keulen donderen.

'Ik zal je dit keer matsen. Ze zijn er niet bij Arriva. De NS was een ander verhaal geweest.'

En zo redde ik mijn vijf euro om eerst even met de bus naar Arnhem-Noord te reizen. 

Van de beveiliger moest ik buiten de bank wachten tot er een plekje was vrijgekomen. Ik hielp een man, strak in het pak, met het bijvullen van desinfectiemiddel, in de dispenser. Achter me vormde zich een rij, ze spraken over problemen met bankpassen.

Even later zag ik mezelf mijn bankpas schoonmaken met een spuitbus. Een jonge vrouw in mantelpak zei dat er niets mis was met mijn rekening. Een nieuwe pas zou vijf dagen kunnen duren. Een man, nog strakker in het pak, vroeg of hij de case mocht overnemen. De man, van wie ik dacht dat hij sitemanager zou zijn, bleek stageloper. Hij verdween in een kantoortje achter glas. Ik vroeg de vrouw om een beschermer voor mijn toekomstige pas. Ze wees naar een volle doos kartonnen hoesjes. Ik zei dat de pas daar in twee weken doorheen steekt, dat ik iets van plastic zocht.

'Wel duurzaam,' zei ze.

Ik mocht wachten op een eenzame stoel. 

'Laten we toch even kijken wat hij doet bij de pinautomaat,' zei de stagiair.

Wonder boven wonder doorliep ik met gemak alle stappen. Ik pinde maar meteen driehonderd euro, je kon immers maar nooit weten.

Achter een computer mocht ik via internetbankieren een nieuwe pas aanvragen. De man in het hele strakke pak assisteerde mij van ver alsof ik voor het eerst een computer zag. 

'We graven ons eigen graf,' zei hij uit het niets.

Ik was jaren geleden al opgehouden me te verbazen over het bankwezen.

'Dit mogen we nog!' vervolgde hij.

Ik wenste iedereen een fijne dag. De beveiliger keek alsof hij nog nooit zoiets gehoord had. 

Zoals ik verwacht had, kon ik met mijn pas de ov-chipkaart niet opladen. Ik haalde wat boodschappen bij de biologische winkel en vroeg de caissière om veel muntgeld retour.

'We hebben het zelf keihard nodig,' zei ze streng.

Met vier euro mocht ik mijn handen dichtknijpen.

Ik had het inmiddels gehad met Nederland en liep een Turkse winkel binnen. 

'Oh, voor de trein,' maakte de eigenaar mijn zin af. 

Ik moest het wel met vijf euro doen, iedereen kwam blijkbaar bij hem.Natuurlijk werd ik niet gecontroleerd, de man van de spoorwegpolitie was immers al heel open over Arriva geweest.

Even later belde de bank.

Ik had mijn paspoort laten liggen.
Tekst: René Turk, Cartoon: Erwin Hogeboom

Bent u al geplastificeerd klein